Review: VOX

Bijna al mijn boeken lees ik tegenwoordig in het Engels. Ik denk dat het percentage ongeveer tussen zestig en de zeventig procent ligt. Ik vind de Engelse taal en omschrijvingen vaak net even wat mooier dan het Nederlands. Het is misschien ook geen verrassing, want mijn favoriete boekenwinkel is The American Book Center. Het komt soms voor dat ik bijna alleen maar een dagje naar Amsterdam ga om daar rond te lopen (lees: ik zit hiervoor vier uur in de trein). Ook VOX las ik in het Engels.

VOX gaat over Jean McClellan, een vrouw die sinds een jaar maar honderd woorden per dag mag gebruiken. Als ze meer dan honderd woorden gebruikt, dan krijgt ze een schrok van haar teller. Na een jaar onderdrukt te zijn, komt ze voor een keuze te staan: niks doen of in opstand komen.

Het verhaal en de opzet ervan lijkt heel erg op The Handmaid’s Tale: een boek dat ik echt geweldig vond. Dus toen ik aan VOX begon, was ik erg benieuwd of ik het continu hiermee zou vergelijken. Dit deed ik wel en niet. Zodra ik aan The Handmaid’s Tale dacht, dan was ik aan het vergelijken. Dit vond ik wel jammer van mijzelf, want het had een grote invloed op hoe ik het verhaal gelezen heb.

Het verhaal start een beetje langzaam. Dit vond ik eerst niet erg, want dan heb je rustig de tijd om de dystopische wereld tot je in te laten werken. Hoe zit de wereld in elkaar in deze dystopie, hoe gaat onze hoofdpersoon er mee om en wat voor invloed heeft het op haar. Op een gegeven moment begon ik me te irriteren aan de hoofdpersoon. Ze blikte namelijk erg veel terug op het verleden en op momenten waarvan ze denkt dat ze toen iets moest doen. Naar mijn mening beslaat dit een te groot deel van het verhaal en op een gegeven moment voegt het niks meer toe.

Tot ongeveer 75 procent van het boek lijkt het erg op omschrijving van de wereld en of de hoofdpersoon iets gaat doen om het regime om ver te gooien. Vanaf 75 procent van het verhaal komt het ineens in een sneltrein en niet op een manier die het verhaal ten goede komt. Je merkt heel erg dat de schrijver het verhaal wil afsluiten door het regime ten val te brengen en zo veel vragen te beantwoorden. Ik had niet heel veel vragen, maar ik vond het erg jammer dat het regime ten val gebracht moest worden. Op het einde van the Handmaid’s Tale weet je namelijk niet wat er gebeurt met de hoofdpersoon en of het regime ten val gebracht wordt. Het is een verhaal dat af is, maar toch vragen blijft oproepen op een goede manier. VOX heeft dat niet.

Ik denk wel dat als je the Handmaid’s Tale niet gelezen hebt dat je VOX, dan beter kan waarderen. De invloed van the Handmaid’s Tale is te voelbaar in VOX en voelt heel erg als mee liften op de hype van dystopieën. Ik raad het boek aan als je the Handmaid’s Tale niet gelezen hebt en niet als je het wel gelezen hebt.

Bron
VOX
Auteur: Christina Dalcher
Uitgever: Berkley
Goodreads: **

Gepubliceerd door

Deveny Tolboom

Diëtist en voedingsassistent. Combineert al haar wanhoop met de rest van haar persoonlijkheid. Lees al haar berichten op De Algemene Wanhoop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s