Koppie boven water bij Zwemclub Gehandicapten

Al ruim 10 jaar ben ik wekelijks te vinden in het zwembad. Niet alleen om mijn eigen baantjes te trekken, maar ook om te helpen bij een zwemclub voor mensen met een verstandelijke of lichamelijke beperking. We hebben van alles in huis, het is een gezellig clubje ongeregeld. Het is vrijwilligerswerk en ik ben niet de enige.

De meest gestelde vraag over mijn vrijwilligerswerk is wel: “Maar is dat niet moeilijk?” of “Maar is dat niet eng?”.

Lees verder Koppie boven water bij Zwemclub Gehandicapten

Advertenties

Geld maakt niet gelukkig?

Wat te doen met een miljoen? Het is alweer een hele tijd geleden dat een fel verlichte vrachtwagen toeterend mijn straat in kwam rijden, terwijl een camera crew zijn set opbouwde op een veldje. De postcodeloterij nam mijn dorp over met de postcodekanjer op 1 januari 2019. Ik schreef destijds al opgetogen over de gezelligheid die het met zich mee bracht en mijn hoop op een Legotrein. Wat is er erna gebeurd? En de hamvraag: heb ik die Legotrein gekregen?

Lees verder Geld maakt niet gelukkig?

20 random feiten: de Deveny editie

In februari kon je 20 random feitjes over Leonie lezen. Toen dacht ik dat kan ik ook. Alleen bleek het moeilijker te zijn dan ik dacht. Na zeven maanden verzamelen kan je nu twintig random feiten over mij lezen. Lees verder 20 random feiten: de Deveny editie

Bloed, zweet, tranen en dank je wel

Het ging niet van een leien dakje. Na zes jaar hard werken kan ik eindelijk zeggen dat ik diëtist ben. Ik heb het papiertje binnen. Hoewel ik veel alleen heb moeten doen, zijn er natuurlijk een aantal mensen die het mogelijk hebben gemaakt om dit resultaat te behalen. Lees verder Bloed, zweet, tranen en dank je wel

Mijn ode aan Noorderzon

Van de Spiegeltent tot aan de wafelkraam op de speelweide. Van de openingsvoorstelling in de Romeo Tent tot het laatste drankje bij Het Dok. Ik ben er elk jaar te vinden: Noorderzon.

Lees verder Mijn ode aan Noorderzon

Toeristen en Levenslessen (De Avonturen van een Winkelmedewerker deel 3)

Ik werk in een schoenenwinkel in Groningen. Een stad die steeds meer toeristen trekt. Vooral nu het zomervakantie is, is dat goed te merken. We trekken over het algemeen wel toeristen uit landen waar het Engels niet zo populair is. Duitsers en Fransen spreken vaak belabberd Engels, als ze al Engels spreken. “Would you like to try it on?” of “Do you need a bag?” is al te veel gevraagd. Dat is je toch moeilijk voor te stellen als Nederlander. Ik blijf me verbazen over hoe mensen naar het buitenland gaan en alleen hun eigen taal spreken. Gaan ze er dan vanuit dat iedereen hun taal spreekt? Daar lijkt het soms wel op.

Lees verder Toeristen en Levenslessen (De Avonturen van een Winkelmedewerker deel 3)