De oude man in de kroeg

Tijdens mijn opleiding tot Diëtiste volgde ik soms keuzemodules. Ooit heb ik tien weken lang Creatief Schrijven gevolgd, een keuzemodule dat ik minder leuk vond, dan ik vooraf verwacht had. Wat ik wel leuk vond was dat je steeds zelf dingen mocht schrijven en die dan delen met de rest van de groep. Als eindopdracht moest je een kort verhaal van ongeveer 1000 woorden schrijven aan de hand van een foto. Ik heb toen gekozen voor een foto waarop een oude man zat met iets van een pop in zijn hand. Mijn verhaal heb ik uiteindelijk de titel De oude man in de kroeg gegeven.

De oude man in de kroeg

Dit is niet het verhaal van Julie, maar dat weet ze zelf nog niet. Julie woont in een klein dorpje in Nederland. Het dorpje is zo klein dat de naam er niet toe doet, want als je niet weet hoe het heet dan is het ook niet te vinden. Julie is meisje dat altijd erg nieuwsgierig is en altijd iedereens verhaal wil weten. Door haar blonde haren, blauwe ogen en leuke lach krijgt ze dat dan ook bijna altijd te horen. Maar er is een iemand die het haar niet wil vertellen en dat is de oude man in de kroeg. Deze oude man, want ook zijn naam wil hij niet aan haar kwijt, zit altijd in de dorpskroeg. Op de tweede barkruk aan de linkerkant van de bar. Elke dag is de oude man daar. Niet dat dat zo heel raar is, er zijn wel meer mensen die daar elke dag zitten. Stuk voor stuk hebben zij een verhaal waarom ze daar zitten. Dat weet Julie, want iedereen heeft ze aan haar verteld, behalve de oude man. Julie vindt dit niet leuk en gaf het na een jaar lang proberen op, maar elke keer als ze langs de kroeg kwam, zag ze weer de oude man en wilde ze zijn verhaal weer weten.

Het verhaal wilde ze niet eens weten, omdat ze iedereens verhaal weet, eigenlijk ook weer wel, maar omdat de oude man altijd een pop bij zich had en Julie wilde eigenlijk ook wel weten waarom. Nog een reden waarom ze het verhaal van de oude man zo graag wilde weten, was dat elke keer als ze de pop zag ze aan Schanulleke, de pop van Wiske uit Suske en Wiske, moet denken. De strips van Suske en Wiske vindt Julie heel leuk en leest die daarom ook heel graag. De avonturen die zijn allemaal beleven, dat wilde Julie ook als ze later groot was.

Na een tijdje vroeg Julie weer aan de oude man. “Meneer, waarom zit u hier altijd en heeft u een pop bij zich die op Schanulleke lijkt?” Ze zette haar meest onschuldigste ogen op, want dan kreeg ze bijna altijd te horen wat ze wilde. De oude man keek Julie aan en zei: ”Je doet me aan haar denken.” En zuchtte daarna diep. “Aan wie doe ik u denken, meneer?” vroeg Julie, die opgewonden was, want de oude man had nog nooit iets tegen haar gezegd. Misschien kreeg ze zijn verhaal dan nu eindelijk te horen. “Je doet me aan iemand denken waarmee ik vroeger altijd op avontuur ging. Mijn beste vriendin en misschien eigenlijk ook wel mijn enige vriendin.” “Meneer, wilt u mij misschien meer vertellen over uw beste vriendin?” Terwijl Julie dat zei, ging ze op de barkruk naast de oude man zitten. “Oké, meisje. Zo te zien zit je er al klaar voor, dus laat ik dan maar beginnen.” En de oude man begon met het vertellen van een verhaal dat hij in geen jaren meer aan iemand had verteld.

“Toen ik jong was, had ik een beste vriendin waarmee ik altijd in de raarste avonturen belandde, omdat we beide zo nieuwsgierig waren of omdat we het gewoon aantrokken. Ooit zijn we met de teletijdmachine naar de Middeleeuwen afgereisd. Maar meisje, weet je zeker dat je dit wilt horen? Het heeft geen leuk einde.” Julie was zo bang dat de oude man zou stoppen met praten, dus knikte ze alleen maar. “Waar zou ik dan eens beginnen? Toen we twintig waren, waren mijn beste vriendin en ik weer in een avontuur beland. Dit keer wilde iemand een eiland vernietigen door een vulkaan te laten uitbarsten. Nooit eerder hadden we meegemaakt dat we iets anders dan onszelf moesten redden. Mijn beste vriendin was zo dapper. Geen enkel moment heeft ze getwijfeld aan dat wij dit niet tot een goed einde zouden brengen en was daarom ook vastbesloten dat we het zouden redden. We reisde af naar het eiland en probeerde te infiltreren in de organisatie van de man. Dat was moeilijk, omdat we hem al eerder waren tegengekomen en hadden verslagen. Dus hij was voorbereid op onze eventuele komst. Na een mislukte infiltratie werden we afgevoerd naar een cel, waar we het einde moesten afwachten. Maar dat waren wij niet van plan en vochten met onze bewakers. Geluk bij ongeluk ontsnapten we en vonden een grot om te schuilen. Daar maakten we een plan om het eiland en onze levens te redden. Na een dag plannen en voorbereiden, gingen we weer terug. Ook de man had voorbereidingen getroffen en weer lukte het ons niet, maar dit keer werden we niet naar een cel gebracht, maar naar de man zelf. Hij vond dat als we zo moeite deden om iets te redden we de ondergang ervan van dichtbij mochten meemaken. Wat er toen gebeurde zal me altijd bij blijven. Mijn beste vriendin begon te vechten met haar bewaker. Toen ze hem verslagen had, draaide ze zich om en keek de meneer aan. De meneer had een pistool in zijn hand en schoot haar zonder een waarschuwing door haar hoofd. Voordat ze de grond raakte, was het licht in haar ogen gedoofd en ik werd door razernij bevangen. Ik vocht met mijn bewaker en ontfutselde diens pistool en schoot in het been van de meneer. Ik schopte zijn wapen weg en zette de loop van het mijne tegen zijn hoofd. Maar toen schoot mijn beste vriendin in mijn gedachte en wat ze hiervan vond. Ze zou nooit gewild hebben dat ik iemand in koele bloeden zou vermoorden. Ik schreeuwde van woede en verdriet, maar ging van de meneer af, liep naar een machine en schoot alle kogels die ik nog had af op de machine en zorgde er zo voor dat het eiland bleef bestaan. Ik pakte het lichaam van mijn beste vriendin op en zorgde ervoor dat het thuis kwam. Haar pop heb ik sindsdien altijd bij me en meisje dat is waarom ik altijd een pop bij mij heb.”

Julie liet het verhaal op haar inwerken en keek de oude man aan. “Dus Wiske is door Krimson vermoord?” Met tranen in zijn ogen zei de oude man: “Ja en voordat je het uitschreeuwt. Ik ben Suske.” Met grote ogen keek Julie de oude man aan en hoorde dat haar favoriete stripverhalen waargebeurd waren en opgetekend werden door een goede vriend van Suske die hem geloofde. “Hier meisje, neem jij Schanulekke maar mee. Het is tijd dat ze weer nieuwe avonturen meemaakt.” Vanaf die dag belandde Julie eens in de zoveel tijd in een avontuur en als ze dan weer terug was ging ze naar de oude man in de kroeg, want ze wist dat hij haar avonturen graag wilde horen en zou geloven.

Schrijf je zelf wel eens een (kort) verhaal?

Gepubliceerd door

Deveny Tolboom

Diëtist en voedingsassistent. Combineert al haar wanhoop met de rest van haar persoonlijkheid. Lees al haar berichten op De Algemene Wanhoop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s