De twijfel

Vorige week mocht ik dan eindelijk mijn papiertje in ontvangst nemen. Een heel raar gevoel, want ik was al in augustus afgestudeerd. Ik wilde heel graag een diplomering mee maken, want ik had er al die tijd hard voor geleerd en ik vond het een raar idee om het papiertje even op te halen in een kantoortje. Maar eigenlijk heb ik een beetje een dubbel gevoel gekregen bij mijn diploma. Ben ik er nog wel blij mee?

Sinds ik afgestudeerd ben, heb ik al meerdere sollicitaties gehad en bijna elke keer kreeg ik te horen dat ze me graag in het team wilde hebben, MAAR dat er iemand was met meer werkervaring. Heel leuk en aardig, maar na een tijdje begin je deze uitleg zat te worden. Tegenwoordig lijkt het wel dat je honderd jaar ervaring moet hebben als je net uit de studiebanken komt in je luiers. Er zijn ook genoeg mensen, die wel gelijk een baan hebben en voor die mensen ben ik heel blij!

De twijfel was er bij mij al voordat ik afstudeerde. De baankans als diëtist in het Noorden is niet heel groot, maar ik wilde me niet uit het veld laten slaan. Vol goede moed begon ik met solliciteren en de hoop dat iemand mij de kans zou geven om aan de slag te gaan, want ik wil heel graag werken.

Sinds ik werk als voedingsassistente is bij mij de twijfel gegroeid. Ik ontmoet bij mijn nieuwe baan erg veel diëtisten, die al langer dan ik zijn afgestudeerd en ook al enige werkervaring hebben. Ook zij hebben moeite met het vinden van een baan en krijgen net als ik steeds te horen dat er iemand is met meer werkervaring.

Hierdoor ben ik erg gaan twijfelen of ik wel de juiste keuze heb gemaakt. Doordat ik met vertraging ben afgestudeerd, was ik het studeren zat en wilde ik de focus leggen op het zoeken van een baan. Nu weet ik even niet meer of ik de juiste keuze heb gemaakt. Ook weet ik niet meer wat nu de juiste keuze is. Ik zit erg te twijfelen of ik toch nog aan een master wil beginnen en zo ja, welke? Of dat ik mijzelf goede moed in ga praten en blijf zoeken naar een baan.

Ik weet dat ik mij misschien een beetje aanstel, want gebeurt bij lange na niet bij iedereen dat ze gelijk een baan krijgen in werkveld, maar ik vind het gewoon jammer. Na al die jaren studeren, werken in het weekend, ergens nog iets van een sociaal leven hebben en extra dingen doen in de hoop dat ze goed staan op je cv, wil je gelijk aan de slag en dan neemt niemand je aan. Dat is een beetje demotiverend.

Als je het tot hier gehaald heb met lezen, dan wil ik je bedanken voor de tijd die je genomen hebt om mijn gezeur te lezen. Sorry, dat deze blog minder vrolijk is, dan je van mij gewend bent en ik zal beloven dat ik volgende week weer vrolijk en gezellig zal zijn.

Gepubliceerd door

Deveny Tolboom

Diëtist en voedingsassistent. Combineert al haar wanhoop met de rest van haar persoonlijkheid. Lees al haar berichten op De Algemene Wanhoop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s