De Avonturen van een Winkelmedewerker: moeders en superhelden

Het blijft een wonderlijke wereld, die schoenenwinkel. Je hoort de mooiste verhalen en krijgt de meest bizarre vragen of opmerkingen naar je hoofd. Zoals: “Ik heb altijd een maat 36 en deze is veel te groot voor mij.” “Sorry mevrouw, maar soms kunnen de schoenen wat groter uitvallen.”. Ze kijkt me aan alsof ik de slechtste service ooit lever. Blijkt ze een maat 39 aan te hebben.

Voor mij betekent dit wel een walhalla voor blogs. Vandaag weer een nieuwe. Over moeders waarnaar je wilt roepen: “JE BENT M’N MOEDER NIET!” en een kleine, lieve, stoere superheld.

Je bent m’n moeder niet
We hebben een speciale kortingsactie en het is nog drukker dan verwacht. Wij als medewerkers schieten niet in paniek of in de stress. We blijven rustig en checken bij elkaar of het goed gaat. Wij werken onze reet uit de broek, maar op de één of andere manier zijn het de klanten die in de stress raken. Ik snap nooit hoe het kan, maar zij voelen blijkbaar een zware werkdruk op dit soort dagen.

Ik sta achter de kassa. In Groningen hebben we tegenwoordig veel Duitse toeristen. Nu ook. De dames hebben wat meer uitleg nodig. We spreken met elkaar in het Duits, Nederlands en Engels door elkaar, maar we redden ons. Ondertussen staat er wel een rij te wachten. Een paar mensen na deze Duitse dames slaakt een vrouw een diepe, zwaar geïrriteerde zucht. Terwijl ik met handen en voeten probeer duidelijk te maken hoe de kortingsactie werkt, vindt de zuchtende mevrouw dat het nu wel echt genoeg geweest is.

Ze wurmt zich uit de rij, gaat tegenover mij staan en roept: “JA, DIT GAAN WE NU DUS NIET DOEN HÈ!” Iedereen kijkt geschokt. De Duitse vrouwen begrijpen het niet en denken dat ze iets verkeerds gedaan hebben. “We don’t want you to have troubles.” Ik leg de boze schreeuwer uit dat ik iets aan het uitleggen ben en dat iedereen evenveel service krijgt. Ze wordt rood/paars. Ik kijk haar aan en zeg niets meer. “JE HEBT ME GEHOORD!” schreeuwt ze terwijl ze met haar vinger naar mijn gezicht wijst.

Die zin, die vinger. Die gebruikte mijn moeder altijd als ik op het punt stond iets te doen wat niet mocht. De typische moeder-actie waardoor je je eigenlijk niet eens meer durfde te verroeren en zelfs knipperen spannend werd. In dit geval was ik stomverbaasd over haar toon en dat ze het blijkbaar nodig vond om de boze moeder uit te hangen. “je hebt me gehoord”… Die zin heb ik al heel lang niet meer gehoord. Ik wilde eigenlijk heel hard terug roepen: “JE BENT M’N MOEDER NIET!”, maar ben toch maar verder gegaan met mijn gesprek met de Duitse dames. Toen de boze moeder een minuut later paars aangelopen tegenover mijn baas stond, heeft die haar toegesproken als een boze vader.

Superheld
“Zou je ons misschien even kunnen helpen?” “Ja hoor, wat kan ik voor u doen?” “Ik zoek schoenen voor mijn zoontje.” Ze wijst naar een klein, roodharig jongetje dat verzonken in de televisie achterin de winkel zit. Hij zegt niet veel, maar luistert wel. Ik vraag hem om te gaan staan, zodat ik zijn voeten kan meten. Hij doet wat ik vraag, maar geeft geen reactie en blijft televisie kijken. Tot hij ineens dromerig zegt: “maar weet je… Ik ben eigenlijk een superheld.” “Ooh ja? Heb je ook een superheldennaam?” Ik ben gek op dit soort gesprekken. “Ja. Redvetman en mijn achternaam is Dinoman.” “Wauw! En wat zijn dan jouw superkrachten?” Dit was een vermoeiende vraag voor hem. “Pfff… dat is echt te veel om op te noemen.” Zegt hij nee-schuddend. Ik vraag hem of dat misschien ook een beetje geheim is. Dat was inderdaad zo, dus hij kon het me niet vertellen.

Ik haal zijn schoenen uit het magazijn en zeg: “Redvetman Dinoman, je moet nog even passen.” Ik denk dat ik nu wel goed in de smaak zou vallen bij het kleine mannetje. Maar niets is minder waar. “Je mag me wel bij mijn gewone naam noemen hoor.” Oké. Maar hij heeft ondertussen dus wel mijn dag helemaal goed gemaakt.

Meer Avonturen van een Winkelmedewerker? Check dan deze:
Deel 1 – Losse verhalen
Deel 2 – over babypoep en een ‘klantentoilet’
Deel 3 – over toeristen en levenslessen van ouderen

Gepubliceerd door

Leonie Zuidersma

Heeft Kunst, Cultuur en Media gestudeerd aan de RUG. Is daarnaast beroeps chaoot. Meer over mij weten? Check dan mijn berichten bij De Algemene Wanhoop.

3 gedachten over “De Avonturen van een Winkelmedewerker: moeders en superhelden”

  1. Waarschijnlijk een zwaar gefrustreerde moeder wiens kinderen vaak niet naar haar luisteren of vanwege de loopse hond een halve nacht niet heeft geslapen. 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s