De meest wanhopige thuiskomst

Stel je voor: je hebt een heerlijke vakantie achter de rug. Je hebt lekker gewandeld, steden bezocht en bent eindeloos uit eten geweest. Nu kom je thuis, ploft neer op je eigen bank en pakt daarna rustig je spullen uit. Ja, zo gaat dat dus bij mij thuis niet.

Dat eerste gedeelte is wel waargebeurd. Ik ben met mijn ouders en broer een week op vakantie geweest naar het zuiden van Noord-Brabant. Het was een mooie vakantie met mooie avonturen, gezelligheid en lekker eten. De thuiskomst verliep echter heel anders.

Allereerst was ik de nacht voor we naar huis zouden gaan snot- en snotverkouden geworden. De variant waarvan je je afvraagt waar het ineens allemaal vandaan kan komen en waarbij het snot zelfs in je benen lijkt te zitten, want je loopt ineens niet meer zo hard. Terwijl ik achter in de auto hang op de weg naar huis, krijg ik de welbekende zeehondenblaf en beginnen mijn wangen te gloeien.

Bij thuiskomst komt eerst onze buurvrouw met buurhond op ons afrennen. So far, so good. Een warm welkom. Maar zodra ze een voet over de drempel zet, wordt mijn moeder kotsmisselijk. Niet om een lucht die in huis hangt, maar ze had tijdens de lunch al wat last van haar maag gehad, maar was snel weer opgekalefaterd. Nog geen vijf minuten thuis en ze geniet niet langer na van haar lunch, zeg maar. Geen details, maar ze wordt op meerdere manieren herinnert aan haar broodje ei. Met mijn snotneus ruik ik gelukkig niets. Elk nadeel heb z’n voordeel. Als oermoeder die ze is, zet ze tussendoor wel zelf de wasmachine aan. Vervolgens gaat ze weer op bed liggen.

Niet veel later voelt mijn vader nattigheid. In letterlijke zin. Hij loopt de bijkeuken in en zijn slippers maken plonsgeluiden. De bijkeuken blijkt blank te staan. Er ligt een paar millimeter water op de grond, afkomstig uit de wasmachine. De filter blijkt een soort van los in de wasmachine te drijven. De chaos is compleet. De filter fixen we en het water wordt opgedweild met de nog te wassen handdoeken, terwijl de droogloopmatten druipend over het tuinstel hangen.

Allemaal niet in staat tot koken zijnde, halen mijn vader en ik ’s avonds uit algemene wanhoop voedsel bij de pizzeria. We hadden in het laatste restaurant van de vakantie nog zo standvastig geroepen: “En als we thuis komen, gaan we weer normaal doen!”. Misschien morgen…

Hoe de pizza smaakte, kan ik je niet vertellen. Mijn smaakpapillen waren al aangetast door de verkoudheid. Uiteraard vond mijn moeder hem niet lekker ruiken. Dan ben je toch nóg blijer om weer in je eigen bed te liggen…

Advertenties

Gepubliceerd door

Leonie Zuidersma

Heeft Kunst, Cultuur en Media gestudeerd aan de RUG. Is daarnaast beroeps chaoot. Meer over mij weten? Check dan mijn berichten bij De Algemene Wanhoop.

One thought on “De meest wanhopige thuiskomst”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s