De Uitleg

Toen ik door mijn harde schijf struinde en het gedicht over Starbucks in maart tegenkwam, kwam ik ook bij een verhaal dat ik in 4 Havo voor Nederlands schreef. Ik weet niet helemaal meer wat de opdracht toen was, maar ik weet nog wel dat het een hele leuke opdracht vond en eigenlijk teveel ideeën had om het goed uit te werken. Ook weet ik nog dat ik niet heel blij was met mijn uiteindelijke cijfer en dat dit een van de weinige keren was dat ik naar mijn leraar ging voor uitleg.

Toen ik dit verhaal weer las, kreeg ik zin om het aan te passen. Hieronder kunnen jullie nu genieten van de aangepaste versie van De uitleg, een kort verhaal geschreven door yours truly. Die net als in 4 Havo weer te veel inspiratie had voor het moment.

De Uitleg

Als je dit leest, ben ik er waarschijnlijk niet meer en ik zal je uitleggen waarom.

Het begon allemaal heel normaal. Een nieuw schooljaar op dezelfde school met dezelfde mensen. Tenminste dat dacht ik. Dit jaar was toch anders, want zij was er. Zij is Liza, het nieuwe meisje in onze klas. Deze zomer verhuisd vanuit een andere stad. Toen ik haar zag, voelde ik iets van binnen dat ik nog niet eerder had gevoeld. Tot mijn blijdschap werd er aan mij gevraagd of ik haar wilde rondleiden door de school. We raakten aan de praat en kwamen erachter dat we veel gemeen hadden. Het duurde niet lang tot we onafscheidelijk waren.

We kregen de bijnaam “de tweeling”, want met onze blonde haren en blauwe ogen leken we veel op elkaar. In onze karakters verschilden we al dag en nacht. Zij was de wildebras waar elke jongen een oogje op had en ik de rustige nerd die nog weleens een boek opensloeg. Alles was geweldig tot de avond die alles veranderde.

Het was zo’n rustige doordeweekse avond waarop ik trouw mijn huiswerk deed en zij op bed lag en haar nagels lakte. Opeens zei ze: “Weet je wat grappig zou zijn.” Zonder te stoppen en om te draaien antwoordde ik: “Nou?” “Als we zouden zoenen met elkaar.” Middenin in het typen van een zin bevroor ik. “Gewoon om te oefenen.” Ging Liza verder. “Maar jij gaat toch met Bas?” vroeg ik. “Gaan, gaan. Af en toe zie ik hem weleens ja. Niks bijzonders. Je hebt al toch gezoend? Dan is het toch niet raar wat ik aan je vraag?” Nu kwamen we op het punt dat ik al maanden lang vermeed. Liza dacht dat ik op mijn veertiende voor het eerst gezoend had, maar de waarheid was anders. Ik had nog nooit gezoend. Op een of andere manier ging het opeens door de klas dat ik ontgroend zou zijn. Voordat ik hier zelf op kon antwoorden, zei een klasgenoot dat dit waar was en geloofde de rest dat. Nooit heb ik gezegd dat dit niet waar was, maar ondertussen ben ik alweer zeventien en is het nog steeds niet gebeurd. Rustig draaide ik me om en zei: “Nee.” Verbaasd keek ze me aan. “Maar Maris zei dat je ooit een vriendje hebt gehad en dat het daarmee gebeurd is.” “Dat vriendje klopt. De rest niet.” Even was ik bang dat ze op zou staan en weggaan, maar ze klopte op het bed. “Daar moet dan maar iets aan gedaan worden.” Voorzichtig ging ik op het randje van het bed zetten, maar ze sleurde me verder het op bed en zette me tegenover haar. Ze legde me een paar dingen uit en voordat ik het wist zoende ze me. Sneller dan ik wilde stopte ze. “Ik snap niet dat jij nog nooit gezoend hebt, want je kan het zeker wel!” Ze begon me weer te zoenen en al gauw was ik mijn huiswerk vergeten en dacht ik alleen nog maar aan Liza.

Na die avond werd het een gewoonte. Ook gingen we al snel verder dan alleen maar zoenen. Voor Liza was het altijd oefenen, maar voor mij niet. Liza ging niet meer uit mijn gedachten en als we niet samen waren, vond ik dat verschrikkelijk. Ik fantaseerde over hoe we samen weg zouden gaan en de wereld zouden ontdekken. Opeens zei Liza dat ze het oefenen zat was en dat ze iets serieuzer wilde worden met Bas. Ik was gekwetst. Blijkbaar was het niet zo speciaal voor Liza als dat het voor mij was. Maar het allerergste was nog wel toen ze me negeerde toen ik haar tegenkwam nadat ze uit de bioscoop kwam met Tim. Ze deed alsof ze me niet kenden en ging recht voor mijn neus met hem zoenen om daarna in een auto te stappen en weg te rijden. Toen ik even later langs een steegje liep en de auto van Tim herkende, kon ik het niet laten om er naar toe te lopen. Ik kreeg meteen spijt, want op de achterbank zag ik Liza en Tim die bezig waren. Het werd wazig voor mijn ogen en ik weet niet meer hoe ik toen thuis ben gekomen.

Daarna werd het raar. Op school waren we de tweeling, maar Liza en ik zagen elkaar na school eigenlijk alleen nog maar op feestjes als Liza mij eens meenam in plaats van een scharrel. Toen ik haar daar op aansprak, werd ze boos en vond ze dat ik me niet zo moest aanstellen. Ook moest ik haar met rust laten, want ze had het gevoel dat ze geen lucht meer kreeg. Het zou ook goed voor ons zijn, want na de zomer zouden we toch in andere steden gaan studeren en elkaar waarschijnlijk toch minder zien. Ik werd kwaad en voordat ik het doorhad lag Liza voor mij op de grond. Er kwam bloed uit haar achterhoofd en ik bleek een steen in mijn handen te hebben. Ik heb haar snel op de achterbank van de auto van mijn moeder gelegd en ben naar de schuur gereden.

Ik zou willen dat ik kon vertellen wat er daarna gebeurd is. Ik kan het mij namelijk niet zo goed herinneren. Wat ik nog weet is het volgende. Ze kwam bij en was boos. Dat snap ik heel goed, want dat zou ik ook zijn in haar positie. Ze was niet alleen boos, omdat ik haar geslagen had. Ik had haar ook vastgebonden, zodat ze niet weg kon gaan, voordat ik terug was. Nadat ze begon te schreeuwen, werd het weer wazig. Het volgende dat ik weet, is dat ik mijn hand van haar nek haalde en zag dat ze niet meer bewoog. Ik heb haar nog geprobeerd te reanimeren, maar ze bleef me maar aanstaren met die doodse blik. Ineens werd het weer wazig, maar niet zoals de andere keren. Ik zag niks meer, omdat ik huilde. De tranen biggelen over mijn wangen. Ik zou haar nooit meer horen lachen. Ze zou nooit meer naar me lachen. Ze zal nooit de mijne zijn.

Nu ik dit geschreven heb, rest mij nog een ding om te doen. Dat is een einde maken aan het leven dat ik niet meer wil. Ik hoop dat er een hemel of een hel is en dat Liza en ik daar samen kunnen zijn. Zo niet, dan is dat ook goed. Zo lang ik maar niet meer hoef te leven zonder haar.

Groeten,
Jamilla

Ik ben erg benieuwd naar wat je er van vindt. Mocht je een idee hebben voor het einde laat het me dan vooral weten! Net als in 4 Havo wist ik niet zo goed hoe ik het einde dat ik voor ogen had goed op papier zetten. Dit is dan ook het onderdeel waar ik het minst tevreden over ben. Mocht je het einde juist wel goedvinden, ben ik benieuwd naar je reden.

Advertenties

Gepubliceerd door

Deveny

Studeert Voeding en Diëtetiek aan de Hanzehogeschool. Combineert wanhopigheid met oprechtheid. Lees al haar berichten op De Algemene Wanhoop en Sincerely Deveny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s