Angsten overwinnen bij The Elvis Concert

Ik heb een angst en flinke afkeer voor Elvis-imitators. Afgelopen maandag (13 mei 2019) ben ik daar een klein beetje overheen gekomen.

Afgelopen maandag was in De Oosterpoort in Groningen The Elvis Concert. Aangezien ik al mijn hele leven fan ben van Elvis Presley en mijn moeder het zelfde lot ondergaat, zijn we erheen gegaan. We hebben ons duidelijk niet goed ingelezen, want een uur van te voren kwamen we erachter dat ene ‘Dwight Icenhower’ de liedjes van The King ging spelen. Help.

Dat viel gelukkig alles mee. Toen Dwight het podium op kwam lopen met een typisch Elvis-loopje, was ik even bang. Deels leek het alsof Elvis was opgestaan, maar deels leek het ook alsof Ken, de mannelijke Barbie het podium betrad. Maar toen hij begon te zingen, was ik om. Hij heeft de typische diepe, lage, warme stem van Elvis en af en toe leek het alsof Elvis zelf zong. Bij het liedje Don’t was de gelijkenis zo treffend, dat ik van boven tot onder kippenvel had.

Blijkbaar is Dwight Icenhower wereldkampioen in het nadoen van Elvis Presley, wordt zijn stem nog wel eens verward met die van Elvis en heeft hij de officiële titel “Elvis Tribute Artist” gekregen van Elvis Presley Enterprises. Dat is niet niks.

mde

De muzikanten zijn ook niet de minsten. Twee oud bandleden van de echte Elvis Presley vergezellen internationaal gerenommeerde artiesten: Bob Lanning (drums) en Jim Murray (achtergrondzang en gospelzang). #Fangirlmomentje: ik heb zelfs een handtekening van Bob Lanning gekregen (plaats hier maar een hysterische emoticon). Liedjes uit verschillende periodes van Elvis’ carrière komen voorbij en daarbij wordt ook door het publiek luid gezongen en de billen uit de broek gedanst (“If this suit wasn’t too tight!”. Gelukkig niet letterlijk gezien.).

Bij het optreden in De Oosterpoort was er een ouder echtpaar aanwezig voor wie het een uitgelezen kans was om hun dans skills te laten zien. Bij ieder up-tempo nummer komen ze omhoog uit hun stoelen, lopen naar de ‘dansvloer’ voorin de zaal, mevrouw gooit haar handtas op het podium (Dwight let er vast wel op) en ze beginnen te rocken.

mde

Gelukkig draait het deze avond om de muziek van Elvis, niet om zijn bakkebaarden, witte pakken met glitter en de goedkope pruiken van imitators die wegens hun eigen gewicht alleen Elvis na kunnen doen in zijn laatste levensdagen.

Aan het einde van de avond lijkt het alsof iedereen (of eigenlijk vooral het vrouwelijke gedeelte van het publiek) erin ging geloven dat Elvis daar echt op het podium staat. Een vrouw slaakt een hoge gil als ze het been van de “Elvis” op het podium aanraakt. Als hij vervolgens verbaast kijkt en maar zijn hand uitsteekt, heeft ze het helemaal niet meer. Ach, heeft zij ook weer een mooie avond.

Zelf heb ik ook genoten! Genoten van de muziek van The King, de stem van Dwight Icenhower, genoten van hoe iedereen mee zong (en ik zelf dus niet opviel), en in het bijzonder genoten van de achtergrondzang van The Velvet Candles uit Barcelona. Zoals in de aankondiging staat: “This is as close as it gets!”

fptbty
Samen met Dwight Icenhower

Zou ik er nog een keer heengaan? Misschien. Maar misschien ben ik ook nog niet helemaal over mijn afkeer jegens Elvis imitators heen…

Advertenties

Gepubliceerd door

Leonie Zuidersma

Heeft Kunst, Cultuur en Media gestudeerd aan de RUG. Is daarnaast beroeps chaoot. Meer over mij weten? Check dan mijn berichten bij De Algemene Wanhoop.

One thought on “Angsten overwinnen bij The Elvis Concert”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s