De minst relaxte sauna-dag ooit

Een waar gebeurd verhaal.

In alle vroegte stappen mijn vriendin Simone en ik op de trein. Eindbestemming: Zwaluwhoeve. We kwebbelen wat af en als we de laatste trein zijn uitgestapt en we op de bus wachten, ontstaat er paniek. Bij mij dan.

Ik ben mijn telefoon kwijt. Spoorloos verdwenen. Simone staat ondertussen met één been in de bus en de buschauffeur begint zich nou toch wel af te vragen of we nou mee willen of niet. We besluiten te blijven. Hij moet in de trein liggen. Achter mij rijdt de trein rustig weg. Met Simone haar telefoon bellen we de NS en die schakelt de conducteur in om te gaan zoeken.

Ik weet maar één telefoonnummer uit mijn hoofd en dat is die van mijn moeder, dus die bellen we snel. Inmiddels is zij al gebeld door twee mensen die mijn telefoon hadden gevonden. Ze kwamen uit Harderwijk en het leek hun verstandig om de moederpersoon in de telefoon te bellen. Mijn moeder heeft met hen afgesproken dat ik hen bel en dat we dan een verdere afspraak maken om de telefoon terug te krijgen.

Ik bel direct naar mijn eigen telefoon. Geen gehoor. Ik bel nog een keer. En nog 10 keer. Steeds maar geen gehoor. Inmiddels zitten we in de bus, want het heeft geen nut om op het station te blijven staan.

We beginnen maar aan onze ‘relaxte’ sauna dag. We dobberen wat rond, we bubbelen in het bubbelbad en zweten in de sauna. Ik heb alleen maar angstzweet. Iedere keer zeg ik tegen Simone: “Ik heb nu het gevoel dat het goed komt”, maar ze vertelt me nog steeds dat ik dan vijf minuten later weer langs zwom met een gestoorde blik in mijn ogen en vroeg of we weer even naar het kluisje konden om mijn telefoon te bellen.

Ik weet het, materialistisch as fuck. Maar al die foto’s, contacten en andere herinneringen op mijn telefoon zijn heel belangrijk. Van top tot teen stijf van de spanning lig ik tussen de snurkende mensen in de rustruimte. In al die tijd heeft Simone geen spiertje verrekt en is ze doodkalm gebleven: “Joh, doe eens rustig aan man. Het komt heus wel goed. Ze hebben je moeder toch gebeld?” “JA EN VERVOLGENS NEMEN ZE DIE TELEFOON DUS NOOIT MEER OP!”. Aan de ene kant voor mij heel irritant, maar tegelijkertijd heeft het er waarschijnlijk voor gezorgd dat er geen oorlogssituatie is uitgebroken.

i-lost-my-phone-i-just-want-my-phone

Ondertussen hebben alle bekenden die gehoord hebben van het debacle al geprobeerd om contact op te nemen met mijn vinders. Niemand krijgt gehoor.

Rond 18.00 uur besluiten we de sauna te verlaten en naar Harderwijk te gaan, in de hoop dat de vinders tussendoor zouden reageren. Dan zouden wij alvast op locatie zijn. Maar natuurlijk, het begint te hozen van de regen. We proberen een leuk restaurant te vinden in de binnenstad, maar het lijkt wel een spookstad. Het plenst van de regen, het is aardedonker, er is niemand op straat en alle winkels zijn dicht. Op de één of andere manier lijken alle restaurants ook in rook op gegaan te zijn. Simone heeft er volledig de pest over in, wil geen avondeten meer en wil naar huis. Gelijk heeft ze.

Maar ik weet ook hoe Simone te porren is: Italiaans eten. In de verte zie ik in een klein straatje luiken die doen denken aan een pizzeria. Bij binnenkomst lijkt het meer op een Chinees met zo’n typisch aquarium. De menukaart telt zo’n 15 pagina’s met van alles en nog wat: vlees met patat, pasta’s, pannenkoeken, enzovoort. Dit kan niet goed zijn, maar keuze hebben we niet echt. Ik vind het echt jammer dat ik niet meer weet hoe dit restaurantje heette, maar ik heb later wel op internet gelezen dat de tent vlak na ons bezoek is opgedoekt. Het eten was echter verbazingwekkend lekker. Simone had macaroni zoals je die bij je moeder krijgt: met een gebakken ei. De man leek in zijn eentje te zijn en er waren verder geen andere gasten. Bijzonder op zijn minst.

Net voor het toetje gebeurd het ongelooflijke: ik bel voor de laatste keer mijn eigen telefoon en de mensen nemen zowaar op. Ze waren een dagje naar Utrecht geweest en hadden geen zin gehad om de hele tijd op die telefoon te kijken. Dus ook niet twee minuten nadat ze contact hebben gehad met mijn moeder. We spreken af op station Harderwijk.

Ook al zo’n verlaten plek blijkt. In de regen staan we er ongeveer een uur te wachten. We hopen maar dat ze op komen dagen. En dat komen ze gelukkig.

Moraal van het verhaal: de medemens is best goed, maar gewoon een beetje langzaam. Ook: plak al mijn bezittingen met duct tape aan mij vast als je met mij met de trein reist.

Klik hier voor nog meer avonturen van Leonie en Simone.

Advertenties

Gepubliceerd door

Leonie Zuidersma

Heeft Kunst, Cultuur en Media gestudeerd aan de RUG. Is daarnaast beroeps chaoot. Meer over mij weten? Check dan mijn berichten bij De Algemene Wanhoop.

2 gedachten over “De minst relaxte sauna-dag ooit”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s