Sinterleo

dav

Kleed je warm aan en ga mee op deze kleine tijdreis naar mini-Leonie in Sinterklaastijd. Een grote man met een lange, witte baard wil een handje van mij en wil zelfs dat ik bij hem op schoot kom zitten. Alles in ruil voor een handje snoep van zijn vriend met de veer op zijn muts (die toen nog sowieso zwart was. Dat was een zekerheid in het leven.). Doodsbang was ik voor dit duo, maar later werden ze onderdeel van mijn allerbeste jeugdherinneringen. Ik ben mijn oude fotoboeken ingedoken op zoek naar wat van die herinneringen.

De eerste foto’s van mij met de goedheiligman die ik kon vinden, stammen uit het jaar 1994, drie dagen voor mijn 2de verjaardag. Die rode blosjes die van de foto afspringen zijn niet van angst, maar van 40 graden koorts. Ik zag er verder wel op m’n paasbest uit met die staart op mijn hoofd, al zeg ik het zelf dan hé. Dat boekje ging trouwens over katten.

Op de peuterspeelzaal vertrouwde ik de hele zooi al niet. Later werd dat nog erger. Ik vond Sinterklaas namelijk als kleine Leonie nooit helemaal het einde. Het ‘schoen zetten, cadeautjes & snoepgoed, liedjes zingen’-gedeelte vond ik echt top, maar het gedeelte waar je geen cadeautjes krijgt en mee moet naar Spanje als je niet lief was geweest vond ik maar doodeng. Ik was nooit lief geweest en zag Spanje toen nog niet bepaald als een lekker vakantieland. Ieder jaar weer stress om te moeten emigreren totdat dat gevaar geweken bleek. Ook was ik altijd bang dat de Sint niet kwam, omdat mijn oom weer vieze Sinterklaasliedjes had zitten zingen (“een pop met poepjes in het haaaaar”).

mde
En toen al een echte koekenbakker… Zoals je ziet had ik een groene bal gekregen van Sint & Pieten. 

dav

Op de basisschool kon ik die oude man al iets beter verdragen. Het lijkt hier trouwens alsof ik vroeger een jongetje was, maar ik wil even benadrukken dat ik altijd een meisje ben geweest.

Sint hield ook rekening met allergische kinderen. In eerste instantie bracht hij onze cadeaus in de welbekende jute zak, wat tot acute hooikoorts leidde. Gelukkig had hij ook wasmanden! Die man die op deze foto de zak in handen heeft, is overigens geen slechte rip-off van Sinterklaas, maar mijn vader. Kijk eens hoeveel haar hij daar nog heeft!

mde

Súper blij met m’n klei. Die pietenmuts is ook echt on fleek.

mde
Fanatiek cadeautjes open maken met mijn broer (1996). 

Sint & Piet kwamen bij ons altijd precies wanneer mijn moeder naar de wc ging. Kwam ze de woonkamer weer instormen: “PIET IS GEWEEST!”. Wij naar boven, was de vogel dus al mooi gevlogen. Stond de zak met cadeautjes daar met alle ramen open.

Wat is jouw favoriete herinnering aan Sinterklaas?

Advertenties

Gepubliceerd door

Leonie Zuidersma

Heeft Kunst, Cultuur en Media gestudeerd aan de RUG. Is daarnaast beroeps chaoot. Meer over mij weten? Check dan mijn berichten bij De Algemene Wanhoop.

One thought on “Sinterleo”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s