Storytime: mijn vrijwilligersbaantje bij Zwemclub Gehandicapten

“Ik ben er hoor!” “Ja, dat weet ik. Er staat al een kruisje achter je naam” “Hij is er ook hoor!”. Wekelijks beheer ik de aftekenlijst van de zwemclub waarbij ik vrijwilligerswerk doe. Alle aanwezigen krijgen een kruisje, afwezigen een horizontaal streepje. Het is een zwemclub, maar er wordt niet veel gezwommen. Het ‘zwammen’ is belangrijker.

Sinds mijn 16de heb ik dit vrijwilligersbaantje, inmiddels dus alweer bijna 10 jaar. Elke donderdagavond ben ik te vinden in Beatrixoord in Haren en zwem daar met een groep van 19 mensen en 8 vrijwilligers bij Zwemclub Gehandicapten. Ik ben er verzeilt geraakt door mijn moeder haar voorzitterschap en heb inmiddels al heel wat beleeft met veel van de leden. Een deel van hen heeft mij zien opgroeien en ik heb een deel van hen oud zien worden. Telkens komen er ook nieuwe mensen bij en op dit moment hebben we een heel diverse groep, met één gezamenlijk doel: lol maken.

zwemmen1

Op donderdagavond ontsnappen we aan de strijd, sleur of eenzaamheid van het dagelijks leven. We kletsen met elkaar en hebben een hoop plezier en lawaai. Sommige mensen worden één-op-één geholpen in het water of worden geholpen met omkleden door ons als vrijwilligers. Anderen doen alles zelf. Zoals ik al zei, een divers cluppie. Ieder met zijn eigen verhaal. Sommigen met een lichamelijke beperking, anderen met een verstandelijke.

Een aantal jaren geleden heb ik een jeugdlintje mogen ontvangen voor mijn aanwezigheid. Eén van de leden heeft mij daarvoor aangedragen en op 20 november 2010 (net voor mijn 18de verjaardag) ontving ik uit de handen van de burgemeester een jeugdlintje. Ik was compleet verrast. Net als met een ‘echt’ lintje was ik met een (goed opgezette) smoes meegesmokkeld. In het zwembad aangekomen, zaten daar mijn familie, vriendinnen, collega vrijwilligers, alle zwemmers en plaatselijke pers. Ik was zo overdonderd dat ik alleen maar kon denken: “Ik wou dat ik mijn haren had gekamd en -kak- ik heb de verkeerde broek aan!”.

Het leukste aan dit werk is de speciale band die je met mensen opbouwt. Je komt ze tegen op hun meest kwetsbare momenten en soms is de club dé plek waar ze hun hart kunnen luchten. De zwemmers hebben me een gigantische dosis mensenkennis geschonken en ik heb ook geleerd hoe je een fonteintje van je handen kunt maken. Ik heb een aantal zinnen in het Fries geleerd en weet dat iemand die een been mist, een persoon die al zijn ledematen nog heeft er gemakkelijk uit kan zwemmen. Het zijn stuk voor stuk stoere types met ritssluitingen getatoeëerd boven littekens, verhalen over cannabis(olie) en de meeste gore liedjes en verhalen die ik mijn leven heb gehoord. De levende bewijzen dat mensen met een handicap/beperking niet zielig of fragiel zijn.

Advertenties

Gepubliceerd door

Leonie Zuidersma

Heeft Kunst, Cultuur en Media gestudeerd aan de RUG. Is daarnaast beroeps chaoot. Meer over mij weten? Check dan mijn berichten bij De Algemene Wanhoop.

2 gedachten over “Storytime: mijn vrijwilligersbaantje bij Zwemclub Gehandicapten”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s