Schreeuwen

schreeuw
“De Schreeuw” – Edvard Munch (1893)

Als jij schreeuwt dan pak ik je. Je bent niet goed bij je hoofd. Ik ben het niet eens met jou. Donder op met je mening naar een andere plek. Het liefst in het buitenland. Ben je nou helemaal achterlijk geworden?

Deze uitspraken kunnen uit bijna iedere hedendaagse discussie komen. Of het nu gaat om de actiegroep Geen 4 Mei voor Mij, de tegenstanders van de monarchie, mensen die het Nederlandse koloniale verleden naar voren brengen of de tegenstanders van Zwarte Piet. Er zijn altijd twee groepen: de groep die tegen alle hevigheid in iets willen veranderen en de groep die alles koste wat kost hetzelfde wil houden (of misschien toch drie: ook een groep met mensen die het geen zak interesseert). Daarom is Rogier Meijerink van Geen 4 Mei voor Mij ook geen nieuweling. Daarbij: ook in 1970 werd de Nationale Dodenherdenking verstoord, mét constructieve afloop.

Tot welke groep je ook behoord: je schreeuwt. Luisteren is niet aan de orde. De ander is toch een idioot en wat voor motivatie hij ook voor zijn mening heeft, je haat hem toch. Tegenstanders laten op bijna agressie wijze weten dat zij het absoluut niet eens zijn met de gang van zaken. Het liefst door te demonstreren op het meest kwetsbare moment. Tijdens de intocht van Sinterklaas, tijdens de enige twee minuten in het jaar dat Nederlanders eindelijk eens hun mond houden of op het moment dat de koning toegejuicht wordt. Maar ja, dat doen ze het liefst. Niet daadwerkelijk.

Die aankondigingen van demonstraties vinden de genen die uitermate tevreden zijn met hun tradities en straatnamen dan weer schandalig en passen daarom hun profielfoto op Facebook aan, met teksten als “Ik ben 2 minuten stil op 4 mei”, alsof het een uitzondering en prestatie is. Met hoofdletters. Dat lees je dan toch automatisch als geschreeuw.

Maar wanneer iedereen alleen maar schreeuwt en er niemand luistert, komt er geen verandering. Wanneer het enige doel wat je beoogt met je protest ‘aandacht’ is, kun je de verandering waarvoor je pleit wel op je buik schrijven. Je moet niet alleen aandacht trekken, je moet mensen laten begrijpen waar jij voor strijdt.

Ik voel mij, als schrijver van deze blog, bijna verplicht om op enig moment dan toch een creatieve en politiek correcte, of juist rellende oplossing aan te dragen. Ik schreeuw zelf echter niet. Ik mag niet praten met mijn mond vol. Daarom kan ik iedereen aanraden eens een ijsje te gaan eten met elkaar. Dat brengt vast geluk.

Advertenties

Gepubliceerd door

Leonie Zuidersma

Heeft Kunst, Cultuur en Media gestudeerd aan de RUG. Is daarnaast beroeps chaoot. Meer over mij weten? Check dan mijn berichten bij De Algemene Wanhoop.

One thought on “Schreeuwen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s